Mozes als knuffelallochtoon

Nederlands Dagblad - Essalammoskee.jpgzaterdag 27 mei 2017 16:08

Mozes vluchtte toen de farao hem naar het leven stond, lezen we in Exodus 2. Onder levensbedreigende omstandigheden kwam hij in aanmerking voor een vluchtelingenstatus in Midjan, een land waar nomaden woonden, die er ruimhartige gastvrijheidsprincipes opna hielden. Als welkom kreeg Mozes niet alleen bed, bad en brood aangeboden, maar ook een echtgenote: Sippora. Integratie bij uitstek, zou je zeggen. 
Al snel ontstond de tweede generatie allochtonen, want Sippora baarde een zoon. Zij noemden hem Gersom, dat betekent: vreemdeling. Want toch Mozes zei: “Ik ben een vreemdeling hier. Ik woon in een land dat ik niet ken.” 

Ik moest aan dit beeld denken bij het zien van een foto op de voorpagina van het Nederlands Dagblad. Op de foto waren inwoners van Rotterdam te zien die tijdens het vrijdagmiddaggebed een menselijke keten vormden rondom de Essalammoskee. Hiermee toonden zij zich solidair met moslims die zich na de aanslag op een Canadese moskee onveilig voelden. Tegen de muur van de moskee stond een groepje Turkse of Marrokkaanse jongeren naar dit menselijke schild te kijken. Ik vroeg mij af wat er in hun hoofd en hart omging. 

“Ik was een vreemdeling en jullie namen Mij op”, zei Jezus, toen Hij de schapen van de bokken scheidde. En te midden van alle turbulentie riep Bonhoeffer christenen op om dicht bij God, maar midden in de wereld te gaan staan. Soms is dat als een menselijk schild, maar altijd – en zonder afdingen – als een getuige van Gods licht. Als zout der aarde.

Hans Kuijpers, directeur ECM Nederland


« Terug